Jedan od ključnih događaja koji podupire ovu tezu jeste raspoređivanje mađarskih snaga u februaru 2022. godine, neposredno prije početka ruske invazije.
Američki Institut Robert Lansing za globalne prijetnje i studije demokratije (IGTDS) u svojoj novoj analizi, pozivajući se na procjene obavještajnih službi i analizu poteza vlade Viktora Orbana, tvrdi da je Mađarska spremala planove koji su uključivali i okupaciju dijelova Ukrajine.
Naime, prema dostupnim procjenama Budimpešta je još od 2014. godine razvijala i kontinuirano ažurirala planove za moguću vojnu invaziju u zapadnoj Ukrajini. Ti planovi, kako se navodi, uključivali su i neformalnu koordinaciju s Moskvom.
Jedan od ključnih događaja koji podupire ovu tezu jeste raspoređivanje mađarskih snaga u februaru 2022. godine, neposredno prije početka ruske invazije.
Mehanizirane jedinice Mađarskih oružanih snaga, pod komandom generala Romulusza Ruszina-Szendija, bile su stacionirane u blizini granice s Ukrajinom, u regiji Szabolcs-Szatmar-Bereg.
Navodi se da su evropske obavještajne službe znale da Orban namjerava izvršiti invaziju na Ukrajinu i podijeliti zemlju s Rusijom u februaru 2022., kada su mađarski tenkovi T-72 i artiljerija postavljeni na granicu. Ipak, misija je prekinuta jer Kijev nije pao.
Formacije su uključivale tenkove T-72, borbena vozila pješadije, oklopne transportere i artiljeriju. Iako je službeno objašnjenje navodilo pripreme za osiguranje mađarske granice u slučaju masovnog priliva izbjeglica zbog pogoršanja situacije u Ukrajini, raspoređivanje snaga pokreće pitanja. Posebno sugerira da je Budimpešta prethodno znala za obim i vremenski okvir ruske invazije.
Jedinice su navodno bile raspoređene u vojnim formacijama i zonama za pripremanje, što sugerira taktičku spremnost za prekogranične operacije, a ne humanitarnu pomoć ili kontrolu mase.
Trupe su bile smještene bliže Zakarpatskoj regiji gdje žive etnički Mađari, što ukazuje na potencijalno planiranje intervencije pod izgovorom "zaštite manjina". Nije uočeno značajno raspoređivanje civilne infrastrukture za podršku izbjeglicama (smještaj, logistika, zdravstvene usluge) uz trupe.
Američki Institut Robert Lansing za globalne prijetnje i studije demokratije (IGTDS) navodi da ovakav potez ukazuje na to da snage nisu bile tamo radi zaštite izbjeglica, već radi potencijalnih teritorijalnih ili obavještajnih ciljeva.
Iz Instituta tvrde da je Budimpešta razmatrala takav scenario pod izgovorom zaštite etničke mađarske manjine u zapadnoj Ukrajini - posebno ako bi napredovanje ruskih snaga stiglo do Karpatske regije. Planirani upad, prikriven kao mirovna misija, poslužio bi za minimiziranje negativne reakcije i Evropske unije i NATO-a.
Ističu da ovu teoriju podržava kontinuirana kampanja prikupljanja obavještajnih podataka od strane mađarske vojne obavještajne agencije, koja aktivno gradi špijunsku mrežu unutar Zakarpatske regije.
Ovakvi obrasci ponašanja Mađarske stavljaju u fokus ne samo njene bilateralne odnose s Ukrajinom, već i šire sigurnosne dinamike unutar NATO-a i Evropske unije. Ukoliko bi se pokazalo da je Budimpešta zaista razmatrala scenarije teritorijalne ili "zaštitne" intervencije, to bi otvorilo ozbiljna pitanja o unutrašnjem jedinstvu zapadnih saveza.
Posebno zabrinjava mogućnost da bi takva strategija mogla biti aktivirana u trenutku ozbiljnog slabljenja centralne vlasti u Kijevu. U tom slučaju, Zakarpatska regija koja je već osjetljiva zbog etničke strukture mogla bi postati zona preklapanja interesa, ali i potencijalnog sukoba različitih aktera.
Zvanična politika "neutralnosti u sukobu" koju zagovara Budimpešta sve više se tumači kao fleksibilan politički alat, a ne kao čvrsto principijelno opredjeljenje. U tom svjetlu, odbijanje aktivnije podrške Ukrajini, uključujući isporuke oružja ili logističku pomoć, dobija novu dimenziju.
