"Da su ove slike prebijanja žena na Dan žena došle iz Irana, Rusije ili Kine, Zapad bi već grmio o kršenju ljudskih prava, sazivale bi se hitne sjednice Evropske unije, a Njemačka bi među prvima osudila „autoritarne režime“ koji gaze slobodu izražavanja. Ali kada njemački policajci brutalno tuku žene..."
Piše: Esad Širbegović
Dok se širom svijeta 8. mart obilježava kao dan borbe za ženska prava i otpora ugnjetavanju, u Berlinu su slike njemačke policije kako brutalno prebija žene obišle društvene mreže. Žene koje su izašle na ulice da bi odale počast ženskom otporu i izrazile solidarnost s Palestinkama, postale su žrtve brutalne sile njemačke države.
Najveća zabluda građana Bosne koja je dovela do Obmane – Genocida nad Bošnjacima – bila je očekivanje da će im tzv. Evropa (pogotovo Njemačka i Austrija) pomoći.
To očekivanje je proizašlo iz tvrdnje tih evropskih zemalja da su naučile nešto iz drugog svjetskog rata i da se genocid “Nikada Više” neće ponoviti .
Činjenica da te zemlje nisu ništa naučile manifestirala se tijekom Obmane –evropske zemlje mirno su posmatrale genocid četiri godine - i manifestira se trenutno podrškom genocidu nad Palestincima.
Ni Njemačka ni Austrija nisu se uspješno denacifikovale, a ni visoki predstavnik u Bosni, Christian Schmidt, nije ispunio očekivanja – u Bosni je, naime, čak uveo aparthejd.
Da su ove slike prebijanja žena na Dan žena došle iz Irana, Rusije ili Kine, Zapad bi već grmio o kršenju ljudskih prava, sazivale bi se hitne sjednice Evropske unije, a Njemačka bi među prvima osudila „autoritarne režime“ koji gaze slobodu izražavanja. Ali kada njemački policajci brutalno tuku žene koje uzvikuju parole na arapskom jeziku i nose palestinske marame, onda je to „zaštita javnog reda i mira.“
Ovaj prizor je samo posljednji u nizu brutalnih gušenja palestinskog otpora u Njemačkoj, a Berlin se već dugo ističe kao epicentar represije. Njemačke vlasti zabranile su arapske slogane na protestima, razbijale su mirna okupljanja, hapsile aktiviste i proganjale palestinske organizacije pod izgovorom „javne sigurnosti.“
Da je u Njemačkoj riječ o bijelim ženama koje se bore za svoja prava, reakcija policije bila bi sasvim drugačija. Ali kada su žene tamnije boje kože, kada govore arapski i kada se solidarišu s Palestinom, tada ih se tretira kao neprijatelje države.
Ovo nije ništa novo. Njemačka se nikada nije do kraja denacifikovala, a njen odnos prema muslimanima, migrantima i posebno Palestincima, otkriva da je rasizam i dalje temeljni dio njenog društvenog poretka.
