Smještaj stranih vojnih baza važan je dio ekonomije Džibutija.
Priredio: Faris Marukić
Mnogi svjetski mediji širili su vijest o otvaranju kineske baze u Džibutiju, ali ona nije jedina, daleko od toga.
Mala država Džibuti, koja se nalazi na Rogu Afrike, ima manje od milion ljudi. Ali vojni stratezi i kreatori sigurnosne politike širom sveta smatraju da je zemlja na vrhu svojih lista kada je geopolitika u pitanju.
S Džibutijem koji se nalazi na ulazu u Crveno more – jedan od najosjetljivijih tjesnaca u globalnoj trgovini – mala nacija igra veliku ulogu za sve zainteresirane strane. Smješten direktno na moreuzu Bab al-Mandab, svako ko želi putovati iz Azije u Evropu ili obrnuto brodom preko Sueckog kanala mora proći kroz Džibuti.
Iako francusko prisustvo na Rogu Afrike seže dublje u prošlost, Francuski Somaliland, teritorij današnjef Džibutija bio je francuska kolonija od 1883. do 1947. godina, a potom francuska prekomorska teritorija do 1977. godine.
Francuske snage su ostale prisutne u Džibutiju kada je teritorija stekla nezavisnost, prvo na osnovu Privremenog protokola iz juna 1977. kojim su utvrđeni uslovi za stacioniranje francuskih snaga, što predstavlja sporazum o odbrani. Novi sporazum o saradnji u oblasti odbrane između Francuske i Džibutija potpisan je u Parizu 21. decembra 2011. godine. Stupio je na snagu 1. maja 2014. godine.
Tim ugovorom i svojom sigurnosnom klauzulom, Francuska je ponovo potvrdila svoju posvećenost nezavisnosti i teritorijalnom integritetu Republike Džibuti . Kao i prije nezavisnosti, 1962. godine, jedinica francuske Legije stranaca, 13. demi-brigada Legije stranaca (13 DBLE) prebačena je iz Alžira u Džibuti kako bi formirala jezgro tamošnjeg francuskog garnizona. Skoro pola stoljeća kasnije, 31. jula 2011. (13 DBLE) je napustio Džibuti i prešao u Ujedinjene Arapske Emirate.
Strateška lokacija Džibutija pored tjesnaca Bab-el-Mandeb, koji odvaja Adenski zaljev od Crvenog mora i kontrolira prilaze Sueskom kanalu, učinila ga je poželjnom lokacijom za strane vojne baze. Francuzi su napustili kamp Lemonniera, ali ga daju u zakup Centralnoj komandi Sjedinjenih Država u septembru 2002. godine. Zakup je obnovljen 2014. na još 20 godina.
Zemlja je također domaćin jedine kineske baze za podršku u inostranstvu i jedine japanske vojne baze u inostranstvu. U Džibutiju se također nalazi italijanska nacionalna vojna baza za podršku, a postoji i manje vojno prisustvo drugih zemalja.
Smještaj stranih vojnih baza važan je dio ekonomije Džibutija. Sjedinjene Države plaćaju 63 miliona dolara godišnje za iznajmljivanje Camp Lemonnier, Francuska i Japan svaki plaćaju oko 30 miliona dolara godišnje, a Kina plaća 20 miliona dolara. Plaćanja zakupa su dodala više od 5% BDP-a Džibutija.
Kina je u posljednje vrijeme pojačala svoje vojno prisustvo u Africi, s tekućim planovima da osigura još veće vojno prisustvo posebno u Džibutiju. Kinesko prisustvo u Džibutiju povezano je sa strateškim lukama kako bi se osigurala sigurnost kineske imovine, posebno u svijetlu rasta djelovanja somalijski pirata.
