Baš me briga šta misli Vučić i "vučići"!

I zaista, ne zanima nas da li Vučić i Srbija prihvataju ili ne crnogorsku i bilo čiju drugu Rezoluciju o genocidu u Srebrenici.

Piše: Almasa Hadžić

„Zabole nas šta vi prihvatate ili ne,“ napisao je danas na svom Twitter nalogu Emir Suljagić, direktor Memorijalnog centra Potočari, referirajući se na pisanje srbijanskih medija koji prenose izjave predsjednika Srbije Aleksandra Vučića vezano za prošlosedmično usvajanje Rezolucije o genocidu u Srebrenici u Parlamentu Crne Gore.

„Ovo su usvojili a da nikoga nisu pitali“, bila je Vučićeva histerična reakcija neposredno nakon što je Rezolucija dobila nadmoćnu većinu crnogorskih parlamentaraca, valjda ubjeđen da jedna suverena država, za svoje političko mišljenje i parlamentarne odluke, treba pitati, nikog drugog do njega, to jest Srbiju.

Nakon višegodišnjeg rovarenja po nezavisnosti Crne Gore, Vučić je, očito, u samoobmani vlastite veličine, pomislio da je stekao pravo tutorstva nad voljom i mišljenjem crnogorskog naroda, njihovim političkim opredjeljenjem, njihovoj historiji, a posebno nad njihovim odnosom prema događajima s kraja prošlog stoljeća u kojim je uloga Srbije označena najcrnjom tintom.

I ne samo da misli da polaže pravo tutorstva nad crnogorskom, već i nad politikom BiH, Kosova, pa i Sjeverne Makedonije, posebno kada je u pitanju njihov odnos spram genocida počinjenog nad Bošnjacima Srebrenice.

Podgoričanka, kojoj „u oko diraj, a u Crnu Goru, ne“ tumačeći bijes Srbije koji, nakon usvajanja Rezolucije o genocidu, srbijanski političari bljuju putem svojih medija, na svom FB profilu ne krije da je „posljednja sjednica Skupštine Crne Gore dobro „rastanjila uže srpskog sveta“ koje je, kako kaže, još od vremena kada je rusko-srpska mafija pokušala svrgnuti legalno izabranu vlast Mila Đukanovića „Beograd stezao oko vrata Crne Gore“.

Izgleda da je upravu!

No, nakon svih bljuvotina koje smo pročitali ovih dana, napokon se nameće pitanje da li nas u Bosni i Hercegovini, zaista, treba čak i zanimati šta o crnogorskoj Rezoluciji o genocidu misli Aleksandar Vučić, njegov imenjak Vulin, Ana Brnabić ili gomila sljedbenika njihove politike s obje strane Drine, zarobljene u devedesetim godinama, odnosno u vremenu događanja genocida?

Apsolutno, NE.

Je li nas u BiH, kao žrtve genocida, zaista, treba biti briga šta o odluci crnogorskih parlamentaraca misle sljedbenici politike osuđenika za genocid iz BiH, koji na svako pominjanje riječi genocid, po političkom diktatu Srbije, horski negiraju njegovo postojanje, a time i žrtve koje je genocid proizveo?

Definitivno, NE.

Genocid u Srebrenici se dogodio. I tačka.

Genocid u Srebrenici je presuđen na najvišoj međunarodnoj sudskoj instanci, kakav je Međunarodni sud za ratne zločine u bivšoj Jugoslaviji, odnosno Haški ribunal. I tačka.

To što genocid, svjetske rezolucije o genocidu, pa i ovu posljednju, crnogorsku, ne priznaju Srbija i njeni politički pobačaji iz BiH, to je medicinski problem, tačnije problem metastaze laži i ludila srbijanske politike, koja svojim otruhlim damarima iz devedesetih, uporno pokušava bjelodanu istinu o genocidu pretvoriti u laž, a one koji istinu govore proglasiti neprijateljima i ubicama srpskog naroda i same Srbije.

Laž je zaista (samo)ubica s predumišljajem i lažovima se, na kraju prestane vjerovati i kad istinu govore. No, to je njihov problem.

Ustvari ama baš nas briga to šta oni lažu, šta priznaju, šta ne priznaju, šta prihvataju, a šta ne prihvataju, ko im je pravi, a ko krivi...